अवीट गोडीचे गाणे - दृष्ट लागण्याजोगे सारे

 

अवीट गोडीचे गाणे - दृष्ट लागण्याजोगे सारे 

          'दृष्ट लागण्याजोगे सारे' हे गीत माझं घर माझा संसार या चित्रपटातील आहे. हा चित्रपट १९८६ साली प्रदर्शित झाला. हा चित्रपट राजदत्त यांनी दिग्दर्शित केला. दृष्ट लागण्याजोगे सारे हे गीत सुधीर मोघे यांनी लिहिले असून या गीताला अरुण पौडवाल यांनी संगीत दिले आहे. हे गीत अनुराधा पौडवाल व सुरेश वाडकर यांनी गायलेले आहे. हे गीत अजिंक्य देव व मुग्धा चिटणीस यांच्यावर चित्रित झालेले आहे. 'दृष्ट लागण्या जोगे सारे' हे गाणं आजही संगीत प्रेमींचं आवडतं गाणं... हे गाणं गुणगुणायला लागलं की, डोळ्या समोर येतात ती ट्रेनमधील ते नवं जोडपं. हे जोडपं नव्या संसाराचे स्वप्न उराशी बाळगून प्रवास करतात. हे जोडपं साकारलं आहे अजिंक्य देव व मुग्धा चिटणीस यांनी. 

             मुग्धा चिटणीस एक गुणवंत अभिनेत्री. तिने या एवढया एकाच चित्रपटात काम केले परंतु आपल्या गोड अभिनयाने तिने प्रेक्षकांची मने जिंकली. ती केवळ अभिनेत्री नव्हती तर उत्कृष्ठ            कथा-कथाकथनकारही होती. तिने भारत आणि अमेरिकेत कथाकथन शैलीत ५०० कार्यक्रम सादर केले होते. मुंबईतील ‘ऑल इंडिया रेडिओ’मध्ये पुष्कळ कार्यक्रम सादर केले. १० एप्रिल १९९६ साली तिचे कॅन्सर या गंभीर आजारामुळे निधन झाले तेव्हा तिचे वय होते अवघे ३१ वर्षाचे. तिच्या जाण्याने मराठी चित्रपटसृष्टी एका गोड अभिनेत्रीला मुकली. 'दृष्ट लागण्याजोगे सारे' या गीतामुळे हि गोड अभिनेत्री अजूनही आपल्यात आहे असे वाटते. ह्या गाण्याचे बोल ऐकले कि तिचा हसरा व गोड चेहरा डोळ्यासमोर येतो.

 

दृष्ट लागण्याजोगे सारे, गालबोटही कुठे नसे
जग दोघांचे असे रचू की स्वर्ग त्यापुढे फिका पडे !

स्वप्नाहून सुंदर घरटे मनाहून असेल मोठे
दोघांनाही जे जे हवे ते होईल साकार येथे
आनंदाची अन्‌ तृप्तीची शांत सावली इथे मिळे
जग दोघांचे असे रचू की स्वर्ग त्यापुढे फिका पडे !

जुळलेले नाते अतुट घडे जन्मजन्मांची भेट

घेऊनिया प्रीतिची आण एकरूप होतील प्राण
सहवासाचा सुगंध येथे आणि सुगंधा रूप दिसे
जग दोघांचे असे रचू की स्वर्ग त्यापुढे फिका पडे !

 

अवीट गोडीचे गाणे -- हवास तू, हवास तू, हवास मज तू हवास तू

अवीट गोडीचे गाणे -- हवास तू, हवास तू, हवास मज तू हवास तू 

          ''हवास तू, हवास तू, हवास मज तू, हवास तू'' हे अवीट गोडीचे गाणे आम्ही जातो आमुच्या गावा या चित्रपटातील आहे. हे गीत जगदीश खेबूडकर यांनी लिहिले असून सुधीर फडके यांनी संगीतबद्ध केले आहे. आशा भोसले यांनी आपल्या सुरेल आवाजात हे गीत गायले आहे. हे गीत उमा व श्रीकांत मोघे यांचेवर चित्रित झाले आहे. 

          आम्ही जातो आमुच्या गावा हा चित्रपट १९६८ साली प्रदर्शित झाला. या चित्रपटाचे दिग्दर्शन कमलाकर तोरणे यांनी केले आहे. या चित्रपटात उमा, श्रीकांत मोघे, सुर्यकांत मांढरे, धुमाळ, गणेश सोळंकी, रामचंद्र वर्दे यांच्या मुख्य भूमिका आहेत. या चित्रपटातील गाणी आशा भोसले आणि सुधीर फडके यांनी गायली असून सुधीर फडके यांनी संगीतबद्ध केली आहेत. त्यातीलच हे एक गीत आहे. 

हवास तू, हवास तू, हवास मज तू, हवास तू
प्रिया नाचते आनंदाने दूर उभा का उदास तू?

मदनासम हे रूप देखणे, शब्दाविण हे मुक्त बोलणे
तुझ्यापुढे मज गगन ठेंगणे, ज्योती मी अन् प्रकाश तू

या तेजस्वी डोळ्यांमधुनी, भरदिवसा हो रात चांदणी
मुखचंद्राच्या कलाकलांनी, हासविणारा सुहास तू

तारुण्याच्या झाडावरती, मोहक होउनी बसली प्रीती
या प्रीतीच्या पूर्तीसाठी, करशील का रे प्रयास तू 

 

 

अवीट गोडीचे गाणे - तुम्हांवर केलि मि मर्जि बहाल, नका सोडुन जाऊ, रंगमहाल

 

अवीट गोडीचे गाणे - तुम्हांवर केलि मि मर्जि बहाल, नका सोडुन जाऊ, रंगमहाल

           'तुम्हांवर केलि मि मर्जि बहाल, नका सोडुन जाऊ, रंगमहाल' हे अजरामर गीत पिंजरा या चित्रपटातील आहे. ह्या गीताचे बोल लिहिले आहेत जगदीश खेबूडकर यांनी तर हे गीत संगीतबद्ध केले आहे राम कदम यांनी. उषा मंगेशकर यांनी आपल्या सुरेल आवाजात हे गीत गायले आहे. 

          खेबूडकरांच्या अजरामर कलाकृतींपैकी एक म्हणजे पिंजरा या चित्रपटातील गाणी. ह्या चित्रपटासाठी खेबूडकर यांनी तब्बल ११० गाणी लिहिली त्यातली ११ गाणी निवडण्यात आली. या ११ गाण्यांपैकी 'तुम्हांवर केलि मि मर्जि बहाल, नका सोडुन जाऊ, रंगमहाल' हे गाणे आहे. ह्या गाण्याचा किस्सासुद्धा रंजक आहे. शांताराम बापूंनी या चित्रपटासाठी खेबूडकरांकडून ४९ लावण्या लिहून घेतल्या परंतु त्यातील एकही लावणी शांताराम बापूंना आवडली नाही. ह्या लावण्या बापूंना आवडल्या नसल्यामुळे खेबूडकर निराश झाले व घरी परतले. सतत लावणीचाच विचार डोक्यात घोळत असल्याने त्यांना झोपही लागत न्हवती. झोप पार उडाली होती. असाच लावणीचा विचार करत असता त्यांना रात्री दोन वाजता 'तुम्हांवर केलि मि मर्जि बहाल, नका सोडुन जाऊ, रंगमहाल' ह्या लावणीचे बोल सुचले व त्यांनी लगेच शांताराम बापूंना फोन करून हे बोल ऐकवले. बापूंना ह्या लावणीचे बोल इतके आवडले कि त्यांनी खेबूडकरांना शाबासकी दिली. ही लावणी राम कदमांनी लगेच संगीतबद्ध केली व उषा मंगेशकर यांनी आपल्या सुरेल आवाजात गायली.

                                              तुम्हांवर केलि मि मर्जि बहाल
                       नका सोडुन जाऊ, रंगमहाल

पापण्यांचि तोरणं बांधुन डोळ्यांवरती
ही नजर उधळिते काळजातली पिर्ती
जवळी यावं, मला पुसावं, गुपीत माझं खुशाल

हुरहुर म्हणु की ओढ म्हणू ही गोड
या बसा मंचकी, सुटंल गुलाबी कोडं
विरह जाळिता मला, रात ही पसरी मायाजाल

लाडे-लाडे अदबिनं तुम्हा विनविते बाई
पिरतिचा उघडला पिंजरा तुमच्या पायी
अशीच र्‍हावी रात साजणा, कधी न व्हावी सकाळ

 

 

 

तुकाराम महाराज गाथा - अभंग - साधनें तरी हींच दोन्ही ।

 तुकाराम महाराज गाथा - अभंग - साधनें तरी हींच दोन्ही ।

        साधनें तरी हींच दोन्ही । जरी कोणी साधील ।। १ ।।

परद्रव्य परनारी । यांचा धरी विटाळ ।। २ ।।

    देव भाग्ये घरा येती । संपत्ती त्या सकळा ।। ३ ।।

  तुका म्हणे तें शरीर । गृह भांडार देवाचें ।। ४ ।।

ओवी : साधनें तरी हींच दोन्ही । जरी कोणी साधील ।। १ ।। परद्रव्य परनारी । यांचा धरी विटाळ ।। २ ।।

अर्थ : परमार्थ इच्छिणाऱ्याने पुढील दोन साधने साधावीत. ती ही की, दुसऱ्याचे धन व दुसऱ्याची स्त्री ह्या दोहींचा विटाळ धरावा. 

भावार्थ : परमार्थ साधणे म्हणजे कुठल्याही फळाची अपेक्षा न करता निस्वार्थ भावनेने केलेले कर्म. परमार्थ साधताना मनात लोभ, आशा, स्वार्थ या गोष्टी नसाव्यात. मन स्वच्छ, निर्मळ असावे. परमार्थ साधण्याच्या वेळेस दातृत्वाची भावना असावी. अशा वेळेस फायदा-तोट्याचा विचार करू नये. 

          ज्याला परमार्थ करण्याची इच्छा आहे त्याने दुसऱ्याचे धन व दुसऱ्याची स्त्री ह्या दोहोंचा विटाळ धरावा. याचा अर्थ असा होतो कि, जर दुसऱ्याचे धन आपल्याला मिळावे अशी अपेक्षा मनात धरली तर तो स्वार्थी भाव होतो. मुळात परमार्थ इच्छिणाऱ्याने दुसऱ्याचे धन बळकाविण्याचे मनात आणले तर परमार्थ करण्याच्या विरुद्ध आहे. परमार्थामध्ये आपल्याजवळ असलेले सर्व काही निःसंकोचपणे दुसऱ्याला (गरजू व्यक्तीला) देणे हे तत्व पाळावे लागते. याबाबतीत कर्णाचे उदाहरण उत्तम आहे. कर्ण दातृत्वाच्या बाबतीत (दुसऱ्यांना व गरजू लोकांना देण्याच्या बाबतीत) प्रसिद्ध होता. कर्ण दातृत्व करता करता परमार्थ साधत होता. 

          दुसऱ्याच्या स्त्रीबद्दल किंवा तिला वश करण्याबद्दल (तिला मिळवण्याबद्दल) मनात आशा बाळगणे म्हणजे मनात वासना निर्माण होणे होय. जेव्हा मनात वासना निर्माण होते तेव्हा मन कलुषित होते. मनात वाईट विचार येतात. मन भरकते. चांगल्या विचारांपासून परावृत्त होते (दूर जाते) म्हणूनच तुकाराम महाराज म्हणतात कि, "परमार्थ इच्छिणाऱ्याने पुढील दोन साधने साधावीत. ती ही की, दुसऱ्याचे धन व दुसऱ्याची स्त्री ह्या दोहींचा विटाळ धरावा म्हणजेच मनात विचार आणू नये."

ओवी : देव भाग्ये घरा येती । संपत्ती त्या सकळा ।। ३ ।। तुका म्हणे तें शरीर । गृह भांडार देवाचें ।। ४ ।।

अर्थ : त्याच्या घरी देवाचे भाग्य आणि सकळ संपत्ती येतील. तुकाराम महाराज म्हणतात, अशा पुरुषाचा देह केवळ देवाचे भांडारगृह आहे. 

भावार्थ : ज्याच्या मनात परमार्थ करण्याचा विचार आहे व जो माणूस दुसऱ्याचे धन व दुसऱ्याची स्त्री मिळवण्याबाबत विटाळ धरतो त्याचे मन पवित्र, निर्मळ असते. त्याच्या मनात लोभ, आशा, वासना असले विचार येत नाहीत. अशा माणसाच्या मनात नेहमी सतविचार (सात्विक किंवा चांगले विचार) येतात. अशी व्यक्ती दुसऱ्या व्यक्तीचे धन विषासमान व दुसऱ्याची स्त्री माऊलीसमान मानते. या व्यक्तींच्या मनात सतत दुसऱ्यांचे चांगले कसे होईल, आपल्या मदतीमुळे दीन-दुबळ्या, गरजू लोकांना आनंद कसा वाटेल, त्यांचे समाधान कसे होईल हेच विचार चाललेले असतात. या विचारांमुळेच त्यांचे अंतःकरण शुद्ध होते. देवालाही नेहमी अशाच व्यक्ती आवडतात. देव अशा व्यक्तींच्याच हृदयात वास करून राहतो. संत ज्ञानेश्वर, गोरा कुंभार, सावतामाळी, नामदेव, एकनाथ, जनाई, मुक्ताई या संतांनीही कधीही धन, संपत्तीबाबत आशा बाळगली नाही कि मनात लोभ धरला नाही. त्यांनी प्रत्येक स्त्री हि माऊलीसमान मानली. या संतांच्या मनात नेहमी विठ्ठलभक्तीचेच विचार असायचे यामुळे आशा, लोभ, वासना, स्वार्थ या गोष्टींना थारा नसायचा. यांचे मन पवित्र, शुद्ध व निर्मळ असल्याने देवाने यांच्या हृदयात वास केला. 

          जे लोक या संतांप्रमाणे वागतील त्यांचे घरी देवाचे भाग्य व सुख, आनंद, समाधान, आत्मशांतता अशी सकळ संपत्ती येईल. यांच्या हृदयात देव वास करून राहील. यांचा देह म्हणजे देवाचे भंडारगृह होईल.

          

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

तुकाराम महाराज गाथा - अभंग - अखंड जया तुझी प्रीती । मज दे तयाची संगति

 तुकाराम महाराज गाथा - अभंग - अखंड जया तुझी प्रीती । मज दे तयाची संगति

अखंड जया तुझी प्रीती । मज दे तयाची संगति | मग मी कमळापति । तुज बा नाणीं कांटाळा ||१||
पडोनि राहेन तये ठायीं । उगाचि संतांचिये पायीं | न मागे न करीं कांहीं । तुझी आण गा विठोबा ||२||
तुम्ही आम्ही पीडों जेणें । दोन्ही वारत्नी  एकानें | बैसलों धरणें । हाका देत दाराशी ||३||
तुका म्हणे या बोला । चित्त द्यावें बा विठ्ठला | आता न पाहिजे केला । अवघा माझा अव्हेग ||४||

ओवी : अखंड जया तुझी प्रीती । मज दे तयाची संगति | मग मी कमळापति । तुज बा नाणीं कांटाळा ||१||
पडोनि राहेन तये ठायीं । उगाचि संतांचिये पायीं | न मागे न करीं कांहीं । तुझी आण गा विठोबा ||२||

अर्थ : देवा, तुमच्याविषयीची प्रीती ज्यांच्यामध्ये निरंतर आहे, अशा भक्तांची संगती मला द्या. अहो कमळापती (लक्ष्मीपती) मग तुमच्याजवळ अधिक काही मागण्याचा मी तुम्हाला त्रास देणार नाही. त्या संतांच्या पायाजवळ मी उगाच पडून राहीन. दुसरे काही मागणार नाही आणि करणारही नाही ह्याबद्दल विठोबा तुमचीच शपथ वाहतो. 

भावार्थ : ज्या भक्तांच्या, संतांच्या मनामध्ये विठ्ठलाबद्दल अपार प्रेम (प्रीति) आहे असे भक्त, संत नित्यनियमाने विठ्ठलाचे नामस्मरण करतात, त्याचे भजन-कीर्तन गातात, त्याच्या भक्तीमध्ये रममाण होतात अशा भक्त व संतांचा सहवास (संगती) घडावा असे तुकाराम महाराजांना वाटते. या भक्तांचा, संतांचा सहवास घडल्याने तुकाराम महाराजांचे मनही भक्तीमार्गाकडे धावेल. मनात विठ्ठलाचे विचार येतील. संतांचा सहवास घडल्याने चार भक्तीपर शब्द ऐकायला मिळतील. संतांची संगत घडल्याने मनातील मळभ निघून जावून मन स्वच्छ, निर्मळ होईल. त्यांचे जीवन सुखकर होईल. म्हणूनच ते विठ्ठलाला म्हणतात कि, 'तुमच्याविषयीची प्रीती ज्यांच्यामध्ये निरंतर आहे, अशा भक्तांची संगती मला द्या. त्यांच्या पायाजवळ मी उगाच पडून राहीन. यांची संगत मिळाल्यावर मी तुमच्याजवळ काही मागणार नाही.(अधिक मागण्याचा तुम्हाला त्रास देणार नाही).' म्हणजेच ज्यांच्या मनामध्ये विठ्ठलाबद्दल अपार प्रेम, भक्ती आहे अशा भक्तांची (संतांची) संगत मिळावी, त्यांचा सहवास घडावा एवढीच त्यांची विठ्ठलाकडून अपेक्षा आहे, बाकी त्यांना विठ्ठलाकडून कुठलीही अपेक्षा नाही म्हणूनच ते म्हणतात कि, 'मी तुमच्याकडून दुसरे काही मागणार नाही आणि करणारही नाही ह्याबद्दल विठोबा तुमचीच शपथ वाहतो.'

ओवी : तुम्ही आम्ही पीडों जेणें । दोन्ही वारत्नी  एकानें | बैसलों धरणें । हाका देत दाराशी ||३||
तुका म्हणे या बोला । चित्त द्यावें बा विठ्ठला | आता न पाहिजे केला । अवघा माझा अव्हेग ||४||

अर्थ : आम्ही निरंतर तुमच्याकडे येऊन काही मागण्याची कटकट लावितो, त्यापासून तुम्हाला पीडा होते व वारंवार तुमच्याकडे येवून आम्हालाही वटवट करण्याची पीडा होते. आमचे जे काही मागणें आहे, त्याप्रमाणे दिलेत तर आपल्या उभयतांच्या पीडा दूर होतील, आणि ते मिळावे म्हणून तुमच्या दाराशी सारखे धरणे करून हांका मारीत आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात, अहो, 'विठ्ठला ह्या माझ्या बोलण्याकडे लक्ष द्यावे व आमचा त्याग आपणाकडून होता कामा नये. 

भावार्थ : तुकाराम महाराज सारखे विठ्ठलाकडे जाऊन संतांची संगत घडावी, त्यांचा सहवास घडावा म्हणून मागणे मागत आहेत. विठ्ठलाच्या दाराशी जावून धरणे धरत आहेत. आपल्या जाण्याने व विठ्ठलाकडून सारखे मागण्यामुळे विठ्ठलाला पीडा होते, त्रास होतो असे तुकाराम महाराजांना वाटत आहे व त्यांनाही        सारखे-सारखे विठ्ठलाकडे जावून व त्याच्याकडे मागणे मागून पीडा होत आहे म्हणूनच ते विठ्ठलाला म्हणतात की, 'आमचे जे काही मागणें आहे (संतांची भेट घडावी हे मागणे) ते पुर्ण केले तर आपल्या उभयतांची (दोघांची) पीडा दूर होईल, दोघांनाही त्रास होणार नाही.' तसेच तुकाराम महाराज म्हणतात, अहो, 'विठ्ठला ह्या माझ्या बोलण्याकडे लक्ष द्यावे व आमचा त्याग आपणाकडून होता कामा नये.'

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

याराना - घट्ट मैत्रीचे नाते

 याराना - घट्ट मैत्रीचे नाते

          हा चित्रपट २३ ऑक्टोबर १९८१ साली प्रदर्शित झाला. या चित्रपटाचे निर्माता एच. ए. नाडियाडवाला असून राकेश कुमार यांनी दिग्दर्शित केला आहे. या चित्रपटाची कथा ज्ञानदेव अग्निहोत्री यांनी लिहिली असून पटकथा विजय कौल यांनी लिहिली आहे. कादर खान यांनी संवाद लिहिले आहेत. या चित्रपटातील गाणी अंजान यांनी लिहिली असून राजेश रोशन यांनी संगीतबद्ध केली आहेत. या चित्रपटातील गाणी किशोर कुमार यांनी गायली असून 'बिशन चाचा कुछ गाओ' हे एकमेव गीत मोहमद रफींनी गायले आहे. या चित्रपटात अमिताभ बच्चन, अमजद खान, नीतू सिंग, तनुजा, कादर खान, जीवन, रंजीत यांच्या मुख्य भूमिका आहेत. 

          या चित्रपटात अमजद खानने सकारात्मक भुमिका केली. या आधी अमिताभच्या चित्रपटात त्यांनी खलनायकाची भुमिका केली होती. या चित्रपटात अमजद खान अमिताभचा मित्र दाखवला आहे व अमिताभच्या गायकीला प्रोत्साहन देताना दाखवला आहे. अमिताभच्या गायकीसाठी अमजद खान आपले सर्वस्व गमावतो. अमजद खानने निस्वार्थ मित्राची भूमिका केली आहे. या भूमिकेमुळे अमजद खानला फिल्मफेयर तर्फे दिला जाणारा 'सर्वश्रेष्ठ सहायक अभिनेता' चा पुरस्कार दिला. 

          या चित्रपटातील 'सारा जमाना हसींनोका दिवाना' हे गाणे चांगलेच लोकप्रिय झाले. या गाण्याचे वैशिष्ट म्हणजे या गाण्यात अमिताभच्या ड्रेसला इलेक्ट्रिक बल्ब बसवले होते व अमिताभ नाचत असताना तो स्वतः हे बल्ब कपड्याच्या आतून एकाचवेळेस संपूर्ण तादात्म्य राखून ऑपरेट करत होता. हे गाणे बघण्यासाठी प्रेक्षक चित्रपटगृहात गर्दी करीत होते. 

अमिताभचे काही विनोदी सीन -

अमिताभचा विनोदी डान्स 

          विजू खोटे सर्वांना डान्स शिकवत असतो. यात अमिताभही असतो. अमिताभ विचित्र डान्स करत असताना दोघा-तिघांना फाईटही मारतो. हळूहळू सर्वजण एकमेकांना फाईट मारू लागतात व डान्सचे रूपांतर हाणामारीत होते. 

कच्चा पापड पक्का पापड 

          मास्टरजी अमिताभला शिकवताना वाचायला लावतात पण अमिताभला नीट वाचता येत नाही तेव्हा मास्टरजी अमिताभला म्हणतात, 'एक शब्दभी तुम्हारे जबानसे सही नही निकलता' तेव्हा अमिताभ मास्टरजीना 'कच्चा पापड पक्का पापड' म्हणायला लावतो. मास्टरजी म्हणायचा प्रयत्न करतात पण त्यांना जमत नाही. हळूहळू बिल्डिंगमधले सगळे लोक 'कच्चा पापड पक्का पापड' म्हणायला लागतात. शेवटी नीतू सिंगही 'कच्चा पापड पक्का पापड' म्हणायचा प्रयत्न करते व म्हणताना तिचीही तारांबळ उडते. 

कथानक -

        किशन आणि बिशन हे बालपणीचे मित्र असतात. किशन हा अनाथ पण स्वावलंबी आणि मेहनती आहे, तर बिशन हा श्रीमंत पार्श्वभूमीतून आला आहे. दोघांमधील मैत्री खूप घट्ट आहे आणि हीच मैत्री बिशनच्या मामाची डोकेदुखी आहे. बिशनच्या मामाचा त्याच्या बहिणीच्या मालमत्तेवर डोळा आहे. दोन मित्रांना वेगळे करण्यासाठी मामा आपल्या बहिणीला बिशनला पुढील शिक्षणासाठी शहरात आणि नंतर परदेशात पाठवण्यास सांगतात.

           जेव्हा दोन मित्र पुन्हा एकत्र येतात. किशन शंकराच्या देवळात 'भोले ओ भोले' हे गाणे म्हणत असतो तेव्हा बिशन ( अमजद खान ) ला कळते की किशन ( अमिताभ बच्चन ) चा आवाज खूप छान आहे.बिशन हे गाणे रेकॉर्ड करतो. बिशन आता एक यशस्वी उद्योगपती आहे आणि त्याला किशनच्या गायन प्रतिभेला प्रोत्साहन द्यायचे आहे. किशन त्याच्या मित्रासोबत शहरात जातो, तिथे बिशन कोमल ( नीतू सिंग) ला भेटतो व किशनला कलाकार आणि  चांगला माणूस होण्यासाठी तयार करायला सांगतो. दरम्यान, बिशनला समजते  की गेल्या 18 वर्षांपासून मामा आणि त्यांच्या मुलाने कौटुंबिक मालमत्तेची पद्धतशीरपणे लूट केली आहे. यशस्वी गायक होण्यासाठी किशनला आपली उरलेली संपत्ती गहाण ठेवायला भाग पाडले जाते. यामुळे बिशन आणि त्याची पत्नी यांच्यात मोठे भांडण होते, ज्याला खात्री आहे की किशन यशस्वी झाल्यास बिशनकडे पाठ फिरवेल. किशनचा पहिला गाण्याचा कार्यक्रम खूप यशस्वी ठरतो  आणि तो त्याचा मित्र बिशनची गहाण ठेवलेली संपत्ती वाचवण्यासाठी त्याची कमाई दान करतो. जेणेकरून त्याची वहिनी आणि प्रिय भाचा (बिशनचा 10 वर्षांचा मुलगा) घरी परत येऊ शकेल.

          किशन पुढे सेलिब्रिटी बनतो आणि कोमल त्याच्यावरचे प्रेम व्यक्त करते. दरम्यान, बिशन त्याचा विश्वासघातकी मामा ( जीवन ) आणि चुलत भाऊ ( रणजीत ) यांनी रचलेल्या कटात पडतो . अनेक ओलिसांसह बिशनचे अपहरण केले जाते. तेथे बिशनने मानसिक स्थिरता गमावली आणि छळ आणि छळामुळे तो शॉकमध्ये जातो. त्यानंतर त्याला मानसिक आश्रय दिला जातो आणि नंतर त्याला स्मृतिभ्रंश होतो. किशन मानसिक आजारी असल्याचे भासवून अधिकाऱ्यांना फसवून आश्रयस्थानात प्रवेश करतो. व बिशनची आठवण परत आणतो. ओलिसांच्या पलायनाने चित्रपट संपतो - कुटुंब पुन्हा एकत्र येते आणि विश्वासघातकी लोकांना तुरुंगात पाठवले जाते. 

          अमिताभच्या विनोदी अभिनयामुळे व 'सारा जमाना' या गाण्यामुळे हा चित्रपट सुपरहिट झाला. 

सुपर हिट गाणे 'सारा जमाना हसींनोका दिवाना'

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

तुकाराम महाराज गाथा - अभंग - जो भक्तांचा विसावा । उभा पाचारितो धांवा ॥

 

तुकाराम महाराज गाथा - अभंग - जो भक्तांचा विसावा । उभा पाचारितो धांवा ॥

          जो भक्तांचा विसावा । उभा पाचारितो धांवा ॥१॥
          हातीं प्रेमाचें भातुकें । मुखीं घाली कवतुकें ॥२॥
भवसिंधू सुखें । उतरी कासे लावूनि ॥३॥
        थोर भक्तांची आस । पाहे भोंवताली वास ॥४॥
            तुका म्हणे कृपादानी । फेडि आवडीची धणी ॥५॥

ओवी : जो भक्तांचा विसावा । उभा पाचारितो धांवा ॥१॥ हातीं प्रेमाचें भातुकें । मुखीं घाली कवतुकें ॥२॥

अर्थ : जो देव केवळ भक्तांचे विश्रांतीस्थान आहे, म्हणून तो उभ्यानेच भक्तजनांस आपणाकडे बोलावीत आहे, ह्याकरिता तुम्ही सर्व त्याच्याकडे धाव घ्या. देवाने आपल्याविषयीचा प्रेमरूपी खाऊ भक्तजनांस देण्याकरिता हाती घेतला आहे. 

भावार्थ : विठ्ठल आपल्या भक्तांवर निस्सीम प्रेम करतो. जो कोणी भक्त संकटात सापडला असेल तर त्याच्या मदतीला धावून जातो व संकटाचे निवारण करतो त्यामुळे त्याचे भक्त निर्धास्तपणे त्याच्यावर विसंबून राहतात. भक्ताने विठ्ठलाजवळ आपले गाऱ्हाणे गावे आणि ते विठ्ठलाने लगेच पूर्ण करावे यातूनच विठ्ठलाचे आपल्या भक्तांवर किती प्रेम आहे हे दिसून येते. आपल्या भक्तांना संकटातून सोडवण्यासाठी, त्यांना मदत करण्यासाठी, संसारचक्रातून सोडवण्यासाठी, भक्तांची दुःखे हलकी करण्यासाठी व त्यांची गाऱ्हाणी सोडवण्यासाठी विठ्ठल विटेवर उभा आहे. तो आपल्या भक्तांकडे प्रेमाने बघत आहे. जो कोणी भक्त विठ्ठलाकडे जाईल त्याला विठ्ठल आपल्या जवळचे प्रेम भरभरून देत असतो, भक्तांवर माया करत असतो. आपले प्रेम देण्यासाठी व माया करण्यासाठीच विठ्ठल विटेवर उभा राहिला आहे व आपल्या प्रिय भक्तांस बोलावीत आहे. म्हणूनच तुकाराम महाराज म्हणतात कि, "जो देव (विठ्ठल) भक्तांचे विश्रांतीस्थान आहे तो देव विटेवर उभा आहे व भक्तजनांस प्रेमरूपी खाऊ देण्याकरीता हाती घेतला आहे. हा खाऊ देण्यासाठी आपल्या प्रिय भक्तांस बोलावीत आहे तरी तुम्ही सर्व त्याच्याकडे धाव घ्या."

ओवी : भवसिंधू सुखें । उतरी कासे लावूनि ॥३॥

अर्थ : तो ह्या संसारसमुद्रातून सुखाने आपल्या कासेस लावून भक्तजनांना पार उतरून नेतो. 

भावार्थ : जे भक्त या संसारचक्रात अडकले आहेत व संसाराच्या मोहपाशात गुंतले आहेत. या भक्तांना संसार म्हणजे सर्वकाही असे वाटत आहे तसेच या भक्तांचे मन बायको-मुले, घर, संपत्ती, नातेवाईक, धन-दौलत यातच गुंतले आहे, यांचा मोह त्यांना सुटत नाही अशा भक्तांना विठ्ठल भक्तीमार्गाने व नामःस्मरणाने संसारसमुद्रातून (संसाराच्या चक्रातून) उतरून नेतो तसेच जन्ममृत्यूच्या फेऱ्यातून सोडवून मोक्षगतीला नेतो. 

ओवी : थोर भक्तांची आस । पाहे भोंवताली वास ॥४॥ तुका म्हणे कृपादानी । फेडि आवडीची धणी ॥५॥

अर्थ : ह्याला मोठी भक्तांची इच्छा आहे (आस आहे) ह्याकरिता तो आपल्या भोवताली भक्तजनांची मार्गप्रतिक्षा करीत असतो (राहतो). तुकाराम महाराज म्हणतात, देव भक्तांवर कृपा करून त्यांच्यामधील असणाऱ्या आवडीची तृप्तता करितो. 

भावार्थ : विठ्ठलाला आपल्या प्रिय भक्तांच्या भेटीची आस लागली आहे (ओढ लागली आहे). विठ्ठलाचे आपल्या भक्तांवर नितांत प्रेम आहे म्हणूनच त्याला आपल्या भक्तांच्या भेटीची इच्छा आहे. कधी एकदा आपल्या प्रिय भक्तांना भेटतो व त्यांना प्रेमाने आलिंगन देतो व त्यांची गळाभेट घेतो असे विठ्ठलाला झाले आहे म्हणूनच विठ्ठल आपल्या भक्तांची वाट बघत (मार्गप्रतिक्षा करीत) विटेवर उभा आहे. 

          विठ्ठलाचे सावळे, सुंदर, गोजिरे रूप दिसावे व विठ्ठलाने आपल्याला भरभरून प्रेम द्यावे हि प्रत्येक भक्ताची इच्छा असते, आवड असते. यासाठी प्रत्येक भक्त विठ्ठलाच्या भेटीसाठी पंढरीला धाव घेत असतो व तिथे गेल्यावर विठ्ठलाचे सावळे, सुंदर, गोजिरे विटेवर उभे असलेले रूप पाहिल्यावर धन्य होत असतो, समाधानी होतो, तृप्त होतो. म्हणूनच तुकाराम महाराज म्हणतात कि, "जो भक्त विठ्ठलभेटीसाठी जातो त्याच्यावर देव कृपा करून त्यांच्यामधील असणाऱ्या आवडीची तृप्तता करितो."